۲۵ ساله شدم. به قول هادی نیلی " با ربع قرن تجربه" و به قول خودم با ربع قرن تجربه در صنعت تنهایی. چیزی برای نوشتن ندارم. انگار دیگر سال هاست که سالگرد تولد هم نمی تواند بهانه شعری باشد. این مال تولد دو سال پیش است:

در آغاز هیچ نبود

تنها پرتاب بود

و پرتاب نزد مادرم بود

و پرتاب من بودم

"سه تارتو وردار مرتضی

انگا خاک سید خلیل

 ا او ور کوهای غروب

چرخ خورده و

چرخ خورده

اومده آروم نشسه رو سیمای سه تار تو

ورش دار ا گوشه ی سردابه

سه تارتو ور دار مرتضی"

و به دیواره ی رحم پرتاب شدم

به حاشیه ی متن

دره های تن سبز گهواره ام بودند

قوس رودخانه ها

طاق های بازار قماش فروش ها

منحی قاف ها و شین های شعر حافظ

گهواره ام بودند

"گفتی ای آدمو کیه که داره می خونه مرتضی؟

کینگه؟چیپسه؟کیه؟

انگا شروه ها و دشتسونیای خودمونه

که یکی داره با زبون خارجی می خونه شون

یا انگا رو تپه های همی رودخونه شور خودمون

یکی دم غروب سیزه به در

دلش گرفته باشه و نیگی بوخونه

نگفتی اسم ای آدمو چیه مرتضی!"

هی گله گله زنگوله از سر کوچه ی بن بستمان رد می شد

هی طاقه طاقه قماش از دوش زاینده رود

 هی قطار قطار چنار از فبرستان امامزاده طاهر

هی زرتشت زرتشت کلمه از کتابفروشی اوستا

هی دسته دسته ریواس

از میدان کرجی های گل گرفته رد می شد

هی 

کلاغ

کلاغ چشم

از زمستان شعر هام

"تنبور بزن مرتضی جان!

تنبور بزن!"

پرتاب می شدم

از شهریور خسته خانه شیراز

         به مرداد مرداد گورستان جهرم

از سیاه در سیاه یلدای نوجوانی

          به عسل بر عسل تلخ جوانی

پر

تاب

می

 شدم

کلمات نازاده

در سلول های سرم زندانی بودند

ترانه های نا سروده:

 ای غروب جاده ی جمعه غیاب تن تو

موهات شکل اول پاییز زرد سبز

هی می وزند از شب تاریک رو سریت

در تو درخت های ولی عصر مرده اند

سه شنبه ساعت چنذ آسمان به گریه می افتد؟

درنگ عقربه های جهان به گریه...

سه شنبه ساعت چند

شعر های من

از شعله ی موهات می پرند؟

انگشت های من

از ابروباد ابروهات؟

شب کدام چارشنبه ی ناسور

کلاغ چشم هام

از دستشاخه های ناتمام چنار های ولی عصر

کلاغ های چشم هام

خسته از تمام

کتاب های مقدس و

نا مقدس

از  متنشاخه های نا تمام چنار ها...

"سه تار بزن مرتضی جان!

سه تار بزن!"