نمی دانم چرا شروع می شود. نمی دانم چه طور تمام می شود.

شاید از وقتی که دارم ساعتی توی همشهری جوان کار می کنم این طور شده ام. قبلا این طور نبود. فقط وقتی می رفتم آن جا که کاری داشتم. پول صفحه ای که در می آمد را می گرفتم. اما حالا هی باید این ساعت هی حضور را بیشتر کش بدهم که ته ماه به پیسی نخورم. شاید به خاطر همین است که بودن در همشهری جوان به اندوه و رخوتی مدام آغشته است.

شاید هم به خاطر این روزنامه های لعنتی است. راستی ها را که می خوانی از دروغ هایشان حالت به هم می خورد. پی را هم که می خوانی از واقعیت های مزخرف دور و برت اندوهناک تر می شوی. شاید به خاطر همین روزنامه هاست که پهن است روی میز و معمولا بعد از ظهر ها.

شاید هم به خاطر ساختمان کریم خان است و چیدمان مزخرف صندلی هایش. اول ها خیلی خوشحال بودم که آمده ایم کریم خان. حتی یک یادداشت جانانه نوشتم در مدح کریم خان و ذم جردن که صدای خواننده های بالای شهری مجله را در آورد. اما همان روز اول که گفتند برای بچه های دو صفحه ای میز مستقل در نظر نگرفته اند و جایم سر میز کنفرانس و ناهار است فهمیدم که بدی و خوبی جایشان را عوض کرده اند. جردن بیرون ساختمانش مزخرف بود، این جا داخلش.

شاید هم به خاطر این که همه این سه تا شاید همزمان تلنبار می شوند روی سرم در بعد از ظهر های رخوت زده و غمگین همشهری جوان.